Een verlaat verslag en de uitslag van de competitie om de Windhapper

Beste bootvisser,

Na ampel overleg kwamen we tot de conclusie dat een najaars bootviswedstrijd (er wordt ’s avonds van strand overigens al wel weer wijting gevangen) er dit seizoen niet meer inzit. Dus is de eindstand van de competitie om de Windhapper ook bekend.

Ook hebben jullie nog een verslag van de seizoensafsluiting te goed, waarmee we zullen beginnen.

Op een nogal winderige maar gelukkig wel zonnige zaterdag werd er afgetrapt met een goed verzorgde lunch voor alle leden en donateurs die zich het afgelopen seizoen als vrijwilliger rondom het paviljoen en met de overige verenigingsactiviteiten hebben bemoeid, en dit dan in allerlei zeer variërende onderdelen.

Rond de 40 man en vrouw zaten heerlijk te genieten van de door Boris en Irene verzorgde lunch in drie gangen. Top geregeld.

Daarna werd er door de, nu bijna vaste regelneven, in sneltrein vaart een competitie in elkaar gesleuteld en konden we aanvangen met het Jeu de Boulen.

Er deden uiteindelijk 14 teams mee die allen fanatiek hun partijtjes afwerkten. De uitslagen werden direct handmatig verwerkt door onze vaste administrateur Theo de Raadt. En die kon uiteindelijke de twee beste teams voor de finale uitnodigen: Job Zwart en Ilona Spierenburg namen het op tegen Raymond Spierenburg en Marja Wijker (van Jan). Na een spannende strijd gingen Job en Ilona met de winst en dus de eer strijken.

Tijdens de finale was Thi, onze kok van dienst, al druk met het klaar zetten van zijn Hamburger buffet. Heerlijke sauzen, prachtige salades en de verse broodjes stonden er klaar, na het spelen van de finale aangevuld met de overheerlijke hamburger patty’s, vers geleverd door de Weijdehoeve en rechtstreeks van de BBQ op het terras. Dit alles tezamen zorgde voor een heerlijke maaltijd van ongekende kwaliteit.

Ondertussen was ook de band opgehaald, een duo dit keer, die waren al gecontracteerd voor de opening van het seizoen die toen werd afgelast, maar nu konden ze toch nog hun contractuele verplichtingen nakomen. Het was, op zijn zachts uitgedrukt, wel een duo met een verrassend repertoire. De naam ”Les Deux Je Veux” geeft al aan in welke richting je moet gaan denken. Dat Madeleine en Rodolfo hun vak verstaan staat buiten kijf, en dat het genre wat ze speelden wat verrassend was eigenlijk ook.

Maar, sommigen zeiden gelukkig, zat er ook nog een multomap met de muziek en teksten van voldoende Hollandse nummers in hun bagage, dus vlogen later de Amsterdamse meezingers over het terras en door het paviljoen. Madeleine had voor onze, ik durf hem wel Club-Kok te noemen, grote Bob nog een passende ode paraat. Speciaal voor hem zong ze ”Kleine Jongen”, en dat was zoals jullie begrijpen zeer gepast.

Al met al weer een zeer geslaagde dag voor en vooral weer door onze vrijwilligers. Waar zou onze vereniging staan zonder hun inspanning, zou je je af kunnen vragen. Chapeau voor jullie allen.

En dan de Windhapper. Normaal wordt de winnaar of worden de winnaars bekend gemaakt op-, en de Windhapper uitgereikt aan-, de najaarsvergadering, maar we zitten met wat je ”een kink in de kabel” zou kunnen noemen, waarover straks meer.

We hebben drie mooie wedstrijden gevaren en gevist, alle drie in mooie weersomstandigheden, en na de wedstrijden was het weer bar gezellig op ons paviljoen terras. Tijdens de wedstrijden stond de Windhapper al te glimmen in het paviljoen op de grote koelkast. De winnaars van vorig jaar hadden hem dit voorjaar al in het paviljoen gezet, of de beide vissers in huis een schouw misten waarop hij normaal gesproken wordt geplaatst of dat beide eega’s hem niet zo fraai vonden in huis verteld het verhaal niet.

Als we naar historie kijken van de winnaars zie je dat er meestal geboren en getogen Derpers als winnaars staan vermeld. Maar al zo’n ruim 35 jaar geleden verschijnt dan plotseling de naam van toen onder de Derper vissers volledig onbekend persoon, ene Henk Jan Verdonk was de winnaar, en in die zomer werden er slechts twee wedstrijden gevist, beide wedstrijden met tegenvallende resultaten.

Henk Jan viste toen met twee verschillende vismaten. In beide wedstrijden wiste die vismaten mooie maatse vis aan boord te krijgen. Toen werd er ook nog paling gevangen, en dat waren ”opschieters” qua gewicht. Maar Henk Jan ving beide wedstrijden helemaal niets! Dus hij was de eerste, en misschien was hij ook wel de laatste, die de Windhapper won zonder zelf ook maar een schub aan boord te krijgen.

En dat, en druk ik mij op zijn zachts uit, werd door de fanatieke Derper visser niet zo gewaardeerd. Een voor hun volledig onbekende buitenrips visser die zonder wat te vangen de begeerde bokaal wist te winnen, dat kon toch gewoon niet. In de vergadering waarin de Windhapper werd uitgereikt regende het toen ook voorstellen om de puntentelling zodanig aan te passen zodat dit nooit meer kon gebeuren.

En ook in de jaren daarna kwam het wel eens voor de een ”buitenlander” de Windhapper kon opeisen. En, afhankelijk van hoe je er naar kijkt, valt de winnaar van dit jaar ook in die categorie.

Maar we stellen ook wel eens dat ”de boot” wint en niet de visser, en dan komen we wel weer bij een oude Derper terecht, en niet de minste! De boot staat al sinds jaar en dag op ons Egmondse strand en heeft waarschijnlijk de meeste deelnames aan onze wedstrijden op zijn conto staan.

Misschien is het feit dat de huidige schipper/eigenaar van de boot nu wel al een paar jaar in Derp woont een pleister op de zieltjes van de verslagen Derpers. En het feit dat we hem in de lijst met de vereniging vrijwilligers kunnen plaatsen zal ook in zijn voordeel werken en hem misschien nog van pas komen, ook daarover later meer.

Ik kan in de annalen van onze vereniging niet zo snel terug zien of de ”Eeuwige Drift” al eerder de Windhapper heeft gewonnen. En na het lezen van de naam weten de meeste vissers de winnaar al: het is inderdaad de huidige schipper van oude boot van Cees Kager.

Geboren en getogen in De Hoef, het doet al zeer als ik het typ, maar nu woonachtig in Derp: de winnaar van de Windhapper is Ad van der Pol. Die kan dus de Windhapper eerdaags op zijn schouw plaatsen, werkelijk een stralend middelpunt in de woonkamer.

Maar dan... Waar is de Windhapper? Dat weten we gelukkig wel, maar kunnen we er ook bij? Niet echt.

Wat is ons geval: Tijdens het opruimen en winterklaar maken van het paviljoen word de gehele losse inventaris opgeborgen in wat ze zomers de koelcel noemen. Dit gebeurt door de dames die dan ook de boel goed schoonmaken, een door ons allen zeer gewaard werk.

Maar de dames in kwestie, of in elk geval een van hen, zag de waarde van dat ”rare ding” wat op de koelkast stond niet zo in en die ging, helaas als eerste inventaris de koelcel in. Dus de windhapper ligt onderin- en achterin- de koelcel, afgedekt met een kuub of 6 aan losse inventaris.

Dus beste Ad, het uitreiken van je prachtige trofee de Windhapper gaat ons niet lukken. Maar we kunnen je wel een oplossing aandragen: je weet waar het paviljoen in opslag staat (dat heeft Ad namelijk zelf voor onze club geregeld, waarvan akte), je bent lid van de winter klusploeg, dus als jullie op een regenachtige herfstochtend met de klusploeg de koelcel leeg halen komen jullie vanzelf de Windhapper tegen.

We gaan er dan wel vanuit dat jullie de overige spullen weer keurig in de koelcel terug zetten. We wensen jou en je collega’s van het klusteam daarbij veel succes.

Tot zover onze laatste info mail van het seizoen 2026.

Hopelijk zien we elkaar nog op de diverse gezellige winteractiviteiten in de loods om weer een keer lekker bij te praten.

Uw VisCie.